شب مثل خستگی در چشم های منتظرم خانه کرده و نگاهم مبهوت مانده به هرچه که میان ما رخ نداده و تو دلگیر شدی...

و من، من غمگین از دلگیری تو، کاش بدانی که هرآنچه داشتم به نیم نگاهی به پای تو باخته ام و حالا گویی که سالهاست که تو را ندارم.

همیشه و هرروز منتظر بودم اما سکوت بود و سکوت...

کاش بدانی که سکوت در سینه ام همهمه دارد اما توان گفتن ندارم.

تمام حرفهایمان تلنبار شده و هیچ کس به روی خودش نمی آورد.

قرار بود بال و پر هم باشیم نه اینکه مجال پریدن را از هم بگیریم!

نه باور نمی کنم که به این سادگی از یاد برده ای آن همه شور و شوق را برای بودن، برای دیدن.

نه باور نمی کنم که دیگر به یاد نمی آوری آن همه زمزمه ی دلتنگی را.

نه باور نمی کنم که دیگر به خاطر نمی آوری فریاد مهربانی و همدلی هامان را.

بگو که این فقط کابوس خستگی ها و دغدغه هاست و هیچ چیز عوض نشده.

بیا و تاریکی را از میان چشمهایم کنار بزن تا این شب تیره و تاراز میان دفتر دوستی مان رخت بربندد

لبخند بزن تا تمام شود این همه کابوس و سردرگمی...

دل نوشت: " دلم گرفت از این همه بی حاصلی پس کجاست نوای آشنای دوست"